ROZDZIAŁ VI i VII

ROZDZIAŁ VI

            Max siedział wyciągnięty na fotelu obok łóżka. Uważnie przyglądał się Jane.

-Czyli twierdzisz, że nie zamierzasz zerżnąć pijanej, prawie nagiej, od dawna napalonej na ciebie kobiety tylko dlatego, że jest pijana. Tak?- Chociaż była co najmniej w stanie nieważkości, to trzeba jej przyznać, że to, co powiedziała brzmiało bardzo trzeźwo.

- Tak, zasadniczo to dążę do tego, że nie zamierzam pierdolić twoich ledwie żywych zwłok.- Znów gorzki śmiech.

- Aha- mruknęła odwracając się na bok.- Mówi to ktoś, kto przeleciał połowę kobiet w mieście. Żałosne.  Jakoś jak profesorka parę miesięcy temu cię chciała to nie zaprzeczałeś, chociaż też była zalana.

            Zacisnął zęby. Wiedział, że i tak nie będzie tego pamiętała. Pieprzenie przypadkowych dziewczyn to coś zupełnie innego. Nie ważne czy pijana, czy zakochana. Ważne, że chętna.

Ale z Janette chciał, żeby to przebyło jak należy. Żeby wiedziała, że tego chce, żeby najpierw była tylko jego. No i żeby pamiętała coś z gorących przeżyć. Tak, na tym też mu zależało. Gdyby ją teraz dotknął byłoby za późno. Nie wystarczyłoby mu. Chciałby więcej. Dużo więcej, niż mógł dostać.

            W pewnym momencie zaczęła się śmiać.

- Z czego się śmiejesz?- spytał nie rozumiejąc sytuacji.

- Wiesz co jest bardzo zabawne?- spojrzała niewyraźnie na niego.- Najzabawniejsze jest to, że mam więcej powodów, by umrzeć, niż żeby żyć.- Zamarł. Spodziewał się kolejnej kąśliwej uwagi na swój temat, a nie czegoś takiego. Nie po niej. Przecież była zawsze taka uśmiechnięta i do obrzydzenia pozytywna… Co przegapił? Co mu umknęło? Gdy z nią rozmawiał nie było w niej niczego niepokojącego.

A może był po prostu przewrażliwiony? Przecież była pijana. Ba, pijana to za mało powiedziane. Ale może było w tym coś jeszcze?

ROZDZIAŁ VII

            Poranek był wyjątkowo ciężki. Ledwo żywa Jones obudziła się w nieswoim łóżku. Poczuła zapach otulającej ją pościeli i już wiedziała gdzie jest.

- Kawy?- zapytał kpiącym tonem Max.- Czy może coś mocniejszego? A może sypnąć ci trzy łyżeczki?

- Tak, i sześć cukru. Tylko nie mieszaj, bo nie lubię słodkiej- odparła zgryźliwie.- Ile ja wczoraj wypiłam?- Wciąż się nie ruszała.

- A ile pamiętasz?

- Pamiętam szampana, końcówkę Burbona i to by było na tyle.- Przetarła siną ręką twarz i odgarnęła włosy.

- No to potem było jeszcze trochę wina i pół lita czystej. Z gwinta.

- Żartujesz- wybałuszyła oczy.- Pozwoliliście mi pić czystą prosto z butelki?!

- Pozwoliliśmy?! Rzuciłaś kieliszkiem mówiąc, że dzisiaj nie bawisz się w drobnostki i żebyśmy dali ci flaszkę.

- Boże- mruknęła i zacisnęła powieki.- W życiu tyle w siebie nie wlałam. Nie mówiąc o tym, że pamiętam wszystko tylko do momentu…wyzywania was od…- zawiesiła głos, przypomniała sobie te wszystkie słowa, którymi obrzuciła świat. Nawet nie wiedziała, że część z nich zna.- Możesz mi jeszcze powiedzieć jedną rzecz? Dlaczego leżę u ciebie w łóżku w samej bieliźnie?- spytała zażenowana.

- To historia na wieczór- uśmiechnął się chłopak.- Zaraz przyjdą po mnie, więc będziesz musiała się obsłużyć. Wiesz gdzie co leży, a jak będziesz wychodzić zamknij drzwi na klucz.

- Jak to przyjdą po ciebie- przeraziła się. To było dość ciekawe zważając na to, że nie pamiętała ponad połowy wydarzeń z poprzedniego wieczora.

- Mówiłem wczoraj, że mam coś do załatwienia. Będę pod wieczór. A co, miałaś już nadzieję, nie?- droczył się, po czym rzucił w Jane poduszką. Usłyszeli pukanie do drzwi.- Dobra, to ty trzeźwiej, a ja… No wiesz.

            Wyszedł. Jedyne, co przyszło jej do głowy to Co ja nagadałam? Chociaż, przecież znali się nie od dziś. Chłopaki dobrze wiedzieli, że nie pije. Co mogło się takiego dziać?